Het verhaal van de rattenvanger van Hamelen
Eens, lang geleden, werd het Duitse stadje Hamelen overvallen door horden ratten. Brutaal zwermden honderdduizenden grijze monsters de huizen binnen.
Dan kwam een vreemde man in de stad aan. Hij speelde op een fluit en zong telkens weer:
“Wie leert ziet gewis wie of dit is: de rattenvanger.”
Hij beloofde de oplossing. Hij beloofde de burgemeester, de raadsleden en alle inwoners dat hij hen tegen een fikse vergoeding van alle ratten zou bevrijden. Zo geschiedde.
Toen hij zijn opdracht had uitgevoerd, gaf de burgemeester hem slechts vijftig daalders.
De vreemdeling nam wraak: hij speelde op zijn fluit en op de tonen van de muziek liepen alle kinderen van Hamelen mee tot aan de voet van de berg. Toen ze daar aankwamen, ging de berg open. De fluitspeler en de kinderen verdwenen.
De ouders waren radeloos.
Het ongelukkigst was de burgemeester die met de speler had onderhandeld. Hij had drie zoons en twee dochters verloren. Tot overmaat van ramp overstelpten de inwoners van Hamelen hem met verwijten. Ze vergaten daarbij dat ze het de dag tevoren met hem eens waren geweest.
Zondagmiddag 20 juni. De verkiezingsresultaten van vorige week zijn nog niet verteerd. Dat zal nog wel een tijdje duren. Mijn relatief goede resultaat verguldt de pil een beetje, maar ze blijft bitter.
Toen ik in mei 2007 onverwacht voor CD&V op de senaatslijst terecht kwam en een maand later een schitterende persoonlijk score behaalde, toen ik – nog een maand later – werd gecoöpteerd als CD&V-senator, was dat een geweldig geschenk. Het was een sprong in het onbekende en stap voor stap heb ik in het Parlement mijn weg gevonden. Ik legde een deel van mezelf in mijn dossiers: pensioenen, adoptie, alimentatie, armoede, gezondheidszorg, mensenrechten en Centraal-Afrika: Burundi, Rwanda, Congo: het leek allemaal zo belangrijk.
Dat maakt het wrang: wat drie jaar belangrijk was, is het plots niet meer. Dossiers worden nu bewaard in bananendozen. Voor de volgende keer.
Maar het gaat wèl om mensen: om verkrachte vrouwen in Congo, om baby’s die sterven langs de straat, om gepensioneerden die amper rondkomen, om moeders die de eindjes aan mekaar knopen zodat hun kinderen mee op schoolreis kunnen…
Het gaat ook om onze medewerkers: diplomatisch genoeg om onze grillen uit ons hoofd te praten, verstandig genoeg om onze intenties en ideeën mee vorm te geven. Daar staan ze dan.
En het gaat om al die mensen die, enthousiast en overtuigd, mee campagne voerden. Borden in de grond pootten, flyers busten, markten afliepen, mails verstuurden … allemaal omdat ze in ons geloven.
Het gaat om al mijn kiezers. Zij bleven achter me staan, ondanks de verleidelijke muziek van de rattenvanger van Hamelen. Toen de burgemeester van Hamelen zijn belofte niet nakwam, voerde de rattenvanger alle Hamelse kinderen mee. Ze volgden hem, in vervoering gebracht door zijn misleidende fluitspel.
Nu de regering de beloften niet kon nakomen, althans niet ‘met vijf minuten politieke moed’, niet in tijden van financiële en economische crisis, niet doordat ze geconfronteerd werd met onwil en tegenkanting in de eigen rangen, betaalt ze het gelag. ‘De burgemeester wordt het zwaarst gestraft’. Nu de splitsing van BHV toch niet zo’n gemakkelijke klus blijkt te zijn, nu het groenboek/witboek pensioenen niet van die aard is dat het veel vertrouwen schept, nu het zo nodige hervormingsplan voor justitie op een ‘non’ van de PS stuitte… volgen de Vlaamse kinderen Bart De Wever. Zijn wonderlijke muziek doet hen dromen van wonderlijke dingen. Terwijl in Europa en België dringend nood is aan een aanpak van sociale en economische problemen, bepaalt de communautaire agenda de orde van de dag. De kinderen van Hamelen, laten zich in vervoering brengen door een man die voor de camera quotes, snedige binnenkomers en uitsmijters en schijnbare wijsheden de lucht in blaast.
Dit gaat niet over mezelf. Beter af en toe te vallen dan nooit te springen. Ik zal nog springen. Voor de mensen van de dossiers in de bananendozen.
Els Schelfhout
20 juni 2010